به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، انسجام اجتماعی، وفاق اجتماعی و همبستگی میان افراد جامعه از مهم‌ترین پایه‌های شکل‌گیری یک امت توانمند و پایدار است.

قرآن کریم با نگاهی عمیق به حیات فردی و جمعی انسان، جامعه مؤمنان را به وحدت، تعاون، همدلی و پرهیز از تفرقه فرا می‌خواند. از منظر قرآن، جامعه‌ای که اعضای آن بر محور ایمان، عدالت و اخلاق گرد هم آیند، از آسیب‌های گسست، نزاع و فروپاشی در امان می‌ماند.

یکی از روشن‌ترین آیات در این زمینه، آیه معروف «وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِیعًا وَلَا تَفَرَّقُوا» (آل‌عمران: ۱۰۳) است.  یعنی همگی به ریسمان الهی چنگ زنید و پراکنده نشوید. این آیه، اصل بنیادین انسجام اجتماعی را در تمسک جمعی به ارزش‌ها و معیارهای الهی می‌داند. بنابراین وحدت حقیقی در قرآن، صرفاً کنار هم بودن ظاهری نیست، بلکه پیوندی فکری، ایمانی و اخلاقی است که افراد را در یک مسیر مشترک قرار می‌دهد.

قرآن همچنین بر اخوت ایمانی به عنوان پایه‌ای برای همبستگی اجتماعی تأکید دارد: «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ» (حجرات: ۱۰) بر اساس این آیه، رابطه میان مؤمنان تنها یک رابطه اجتماعی ساده نیست، بلکه رابطه‌ای برادرانه، مسئولانه و سرشار از تعهد متقابل است. برادری ایمانی اقتضا می‌کند که افراد جامعه نسبت به مشکلات، رنج‌ها و نیازهای یکدیگر بی‌تفاوت نباشند و در رفع اختلافات و کدورت‌ها بکوشند. 

از سوی دیگر، قرآن تعاون در نیکی و تقوا را لازمه وفاق اجتماعی می‌داند: «وَتَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَى» (مائده: ۲). همکاری در مسیر خیر، عدالت و پرهیزگاری، عامل استحکام روابط اجتماعی است. جامعه‌ای که افراد آن به جای رقابت‌های مخرب، بر همکاری و مسئولیت‌پذیری تکیه کنند، به آرامش، اعتماد عمومی و پیشرفت دست می‌یابد.

در مقابل، قرآن از عواملی که انسجام اجتماعی را تهدید می‌کنند نیز هشدار می‌دهد. نزاع، بدگمانی، تمسخر، غیبت و تفرقه از جمله آسیب‌هایی هستند که در آیات مختلف نکوهش شده‌اند. برای نمونه، در سوره حجرات، مؤمنان از سوءظن، تجسس و غیبت نهی شده‌اند؛ زیرا این رفتارها سرمایه و اعتماد اجتماعی را از میان می‌برد. 

همچنین در سوره انفال آمده است: «وَلَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِیحُكُمْ» (انفال: ۴۶). یعنی نزاع نکنید که سست می‌شوید و قدرت شما از میان می‌رود. این آیه به‌خوبی نشان می‌دهد که اختلاف و کشمکش داخلی، توان و اقتدار اجتماعی را تحلیل می‌برد.

به طور کلی، از دیدگاه قرآن، انسجام اجتماعی زمانی پایدار می‌ماند که بر عدالت، گذشت، مشورت و احترام متقابل استوار باشد. جامعه دینی، جامعه‌ای است که در آن انسان‌ها با وجود تفاوت‌ها، حول محور حقیقت و خیر مشترک به هم نزدیک می‌شوند. پس همبستگی اجتماعی در قرآن نه یک توصیه فرعی، بلکه ضرورتی اساسی برای سلامت، اقتدار و تعالی جامعه انسانی است.

یادداشت از: مجید کافی، دانشیار پژوهشگاه حوزه و دانشگاه

انتهای پیام/