خبرگزاری مهر، گروه استان‌ها: زندگی حاج رمضان و همسرش روایت خانواده‌ای است که کشاورزی، فعالیت‌های جهادی و میزبانی جنگ‌زدگان را در یک سبک زندگی واحد پیوند زده‌اند.

در دل شالیزارهای سرسبز شهرستان سیمرغ، خانه‌ای ساده اما پررفت‌وآمد قرار دارد که سال‌هاست به نقطه تلاقی چند عرصه مهم اجتماعی تبدیل شده است؛ کشاورزی، فعالیت‌های فرهنگی و جهادی، تفحص شهدا و در ماه‌های اخیر، میزبانی از خانواده‌های آسیب‌دیده از بحران‌های امنیتی و جنگی.

صاحب این خانه، حاج رمضان، به همراه همسرش سعیده خانم، نمونه‌ای از خانواده‌هایی هستند که زندگی خود را نه صرفاً در چارچوب معیشت، بلکه در پیوند با مسئولیت اجتماعی تعریف کرده‌اند؛ زندگی‌ای که در آن شالیکاری و جهاد، دو روی یک سکه محسوب می‌شود.

در نخستین لایه این روایت، شالیزارهای اطراف روستا قرار دارند؛ زمین‌هایی که بخش مهمی از معیشت خانواده بر پایه آن شکل گرفته است. این روزها فصل کشت و کار شالیزاری شروع شد و حاج رمضان و همسرش نیز پلان اول را در دل مزرعه روایت می‌کنند.

حاج رمضان در گفت‌وگو با خبرنگار مهر، شالیکاری را صرفاً یک شغل نمی‌داند، بلکه آن را بخشی از هویت زندگی خود عنوان می‌کند.

او به خبرنگار مهر می‌گوید: حضور در شالیزار پس از بازگشت از مأموریت‌های مختلف برایش نوعی آرامش و بازگشت به ریشه زندگی است.

به گفته او، این زمین‌ها تنها محل تولید برنج نیستند، بلکه بخشی از چرخه زندگی خانواده و شبکه ارتباطی آنان با مردم منطقه محسوب می‌شوند.

در این میان، سعیده خانم نیز نقش فعالی در مدیریت امور کشاورزی دارد. او در کنار مسئولیت خانه و فرزندان، بخش مهمی از کارهای مربوط به شالیزار را نیز بر عهده گرفته و با همکاری مردم روستا، چرخه تولید در زمین‌های کشاورزی بدون وقفه ادامه دارد.

زندگی میان مأموریت و مزرعه

حاج رمضان بخش عمده سال را در مأموریت‌های مختلف سپری می‌کند؛ از تفحص پیکرهای مطهر شهدا گرفته تا فعالیت‌های جهادی و اجتماعی. او در این‌باره می‌گوید حضور در خانه محدود اما فشرده است و در همین زمان کوتاه، باید هم امور خانواده و هم کار زمین مدیریت شود.

این سبک زندگی باعث شده تقسیم کار در خانواده به‌صورت طبیعی شکل بگیرد. در غیاب او، سعیده خانم مسئولیت اصلی خانه، زمین و حتی بخشی از ارتباطات اجتماعی را بر عهده دارد و در زمان حضور همسر، امور با مشارکت دوطرفه پیش می‌رود.

سعیده خانم در گفت‌وگو با مهر، زندگی با همسری که دائماً در مأموریت است را بخشی از واقعیت انتخاب‌شده خود می‌داند و تأکید دارد: که اگرچه این سبک زندگی با سختی‌هایی همراه است، اما هدف مشترک، آن را قابل تحمل و حتی معنادار کرده است.

او می‌گوید: مدیریت هم‌زمان خانه، فرزندان، زمین کشاورزی و گاهی میزبانی از مهمانان و گروه‌های مردمی، بخشی از زندگی روزمره او شده است. با این حال، حضور و همراهی مردم روستا نقش مهمی در کاهش فشار کارها داشته است.

از جبهه تا تفحص شهدا

حاج رمضان مسیر زندگی خود را از دوران نوجوانی و حضور در جبهه‌های دفاع مقدس آغاز کرده است، وی از تجربه حضور در جنگ، مجروحیت و حتی اسارت سخن می‌گوید و تأکید دارد که همین تجربه‌ها مسیر زندگی او را به سمت تفحص شهدا سوق داده است.

پس از پایان جنگ تحمیلی، او به گروه‌های تفحص پیوسته و سال‌ها در مناطق عملیاتی به جست‌وجوی پیکرهای مطهر شهدا پرداخته است. به گفته او، لحظه یافتن پیکر یک شهید و بازگرداندن آن به خانواده، یکی از عمیق‌ترین تجربه‌های زندگی او بوده است.

فعالیت‌های اجتماعی در روستا

پس از دوران جنگ، فعالیت‌های این خانواده به حوزه اجتماعی و فرهنگی در منطقه گسترش یافت. این فعالیت‌ها شامل برنامه‌های فرهنگی، ورزشی و همچنین تلاش برای کمک به افراد گرفتار آسیب‌های اجتماعی مانند اعتیاد بوده است.

در این مسیر، همکاری مردم روستا نقش کلیدی داشته و بسیاری از برنامه‌ها با مشارکت جمعی اجرا شده است. به گفته حاج رمضان، این فعالیت‌ها ادامه همان مسیر جهادی است، اما در قالبی اجتماعی‌تر و نزدیک‌تر به زندگی روزمره مردم.

شالیزار به‌عنوان پشتوانه اجتماعی

نکته مهم در این روایت، نقش شالیزار به‌عنوان پشتوانه اقتصادی و اجتماعی خانواده است. برخلاف تصور رایج از تفکیک کامل کار و جهاد، در این خانواده زمین کشاورزی بخشی از ساختار حمایتی برای فعالیت‌های اجتماعی نیز محسوب می‌شود.

حاج رمضان می گوید: در واقع درآمد حاصل از کشاورزی، بخشی از هزینه‌های زندگی و فعالیت‌های جهادی را تأمین می‌کند و همین موضوع باعث شده استقلال نسبی در تصمیم‌گیری‌های اجتماعی شکل بگیرد.

میزبانی از جنگ‌زدگان؛ تبدیل خانه به پناه اجتماعی

در ماه‌های اخیر و هم‌زمان با بروز تنش‌ها و حملات موشکی و جنگ تحمیلی سوم در برخی مناطق کشور، خانه این خانواده به یکی از مراکز اسکان موقت خانواده‌های آسیب‌دیده تبدیل شده است.

حاج رمضان می گوید: حدود ۱۳ خانواده از مناطق درگیر در این منطقه اسکان داده شده‌اند و با همکاری مردم، مسجد روستا و ظرفیت‌های محلی، خدمات اولیه زندگی در اختیار آنان قرار گرفته است.

وی گفت: در برخی موارد، خانه‌های خالی روستایی نیز به صورت داوطلبانه در اختیار این خانواده‌ها قرار گرفته و شبکه‌ای از همدلی اجتماعی در منطقه شکل گرفته است.

مشارکت مردمی در مدیریت بحران

اهالی روستا نقش مهمی در مدیریت این وضعیت ایفا کرده‌اند. از تأمین غذا و اسکان گرفته تا پشتیبانی روزمره، همه امور با مشارکت جمعی پیش رفته است.

این همراهی باعث شده فشار ناشی از اسکان خانواده‌های جنگ‌زده در سطح محلی تا حد زیادی مدیریت شود و الگوی همیاری اجتماعی در منطقه تقویت شود.

پیوند کشاورزی، جهاد و زندگی اجتماع

ویژگی برجسته این روایت، پیوند میان سه عنصر اصلی است: کشاورزی، فعالیت‌های جهادی و مسئولیت اجتماعی. در این الگو، هیچ‌یک از این حوزه‌ها جدا از دیگری تعریف نمی‌شود.

زمین کشاورزی تنها محل تولید نیست، بلکه بخشی از شبکه حمایت اجتماعی است؛ خانه تنها محل سکونت نیست، بلکه پایگاه خدمت‌رسانی است؛ و فعالیت جهادی تنها محدود به میدان جنگ نیست، بلکه در دل جامعه جریان دارد.

روایت زندگی حاج رمضان و سعیده خانم در شهرستان سیمرغ، تصویری چندلایه از سبک زندگی اجتماعی در ایران امروز ارائه می‌دهد؛ سبکی که در آن شالیزار، خانه، میدان تفحص و بحران‌های اجتماعی در یک مسیر مشترک قرار گرفته‌اند.